حاضرم خودم رو غرق شده ببینم تا اینکه تصویر بی انگیزگیم همه جا احاطه ام کرده باشه.



و شاید این یکی از کلیشه ای ترین حرفای دنیا باشه!

اما لازمه که گاهی پیاده بشی و از قطار فرار کنی تا بتونی بفهمی که واقعا چی می خوای,که بفهمی چی هستی.

تا تقریبا متعادل بشی و متعادل زندگی کنی.برای خوشحال بودن زندگی کنی نه مجبور بودن.


پ.ن:ذهنمان مشغول است!